jueves, 4 de junio de 2009

Imagen:Gneiss.jpg

Se denomina gneis a una roca metamórfica compuesta por los mismos minerales que el granito (cuarzo, feldespato y mica) pero con orientación definida en bandas. Roca metamórfica de grano grueso, compuesta por cuarzo, feldespato y mica. Su estructura presenta capas alternas de minerales claros y oscuros

El gneis se utiliza en construcción para hacer peldaños, adoquines, mampuestos...

La hulla o carbón mineral, es una sustancia sólida ligera, negra y combustible, que resulta de la destilación o de la combustión incompleta de los tejidos vegetales o de otros cuerpos orgánicos, como resultado de haber permanecido bajo la superficie terrestre durante larguísimos períodos.

Imagen:Balasto 01.jpg

El basalto es una roca ígnea de grano fino y composición máfica, es decir, con un alto contenido de hierro. Se compone mayormente de piroxeno y olivino, conteniendo cantidades menores de feldespato y cuarzo.

De color oscuro, es la roca más abundante en la corteza terrestre, formada por enfriamiento rápido del magma expulsado del manto por los volcanes. Por esta razón suele presentar vacuolas y cubrir extensas áreas.

El granito es una roca plutónica constituida esencialmente por cuarzo, feldespato y normalmente también mica. Es la roca más abundante de la corteza continental. Se produce al solidificarse lentamente y a muy alta presión, magma con alto contenido en sílice producto de la fusión de las rocas que forman los continentes, sometidas al calor del manto en la parte inferior de estos.

Se denomina mármol a un tipo de roca metamórfica compacta formada a partir de rocas calizas que, sometidas a elevadas temperaturas y presiones, alcanzan un alto grado de cristalización. El componente básico del mármol es el carbonato cálcico, cuyo contenido supera el 90%; los demás componentes son considerados impurezas, siendo estas las que nos dan gran variedad de colores en los mármoles, y definen su características física.

La amatista es una de las variedades mas bellas del grupo de los cuarzos. Su nombre viene del griego y significa "no ebrio", por lo que desde antiguo era empleada para contrarestar los efectos de la embriaguez. Se presenta en la naturaleza en multitud de formas, una de las mas curiosas es en forma de geodas o cavidades huecas cuya parte exterior acostumbra a estar formado por agata y la parte interior es un denso conglomerado de cristales de amatista cuyo color violeta les da una apariencia realmente espectacular. Debido a que estas geodas se encuentran normalmente cerradas, luego de ser extraidas del interior del los yacimientos son cortadas y pulidas para ser comercializadas en todo el mundo. Las hay de todos los tamaños, algunas llegan a medir varios metros de altura. En algunos casos en su interior ademas de los cristales de amatista se encuentran bellos cristales blancos de calcita, lo que les da un mayor valor por su rareza.

Piedras esotéticas:

Las piedras son un regalo de la naturaleza, y desde el principio de los tiempos las personas utilizan los minerales para diversas funciones; talismán, protector, joyas, para sanación, como símbolo de poder...

Un aspecto importante de los minerales es el color, encontramos en los minerales una gran gama cromática, de ahí que se utilicen también para cromoterapia. Hoy en día hay muchas técnicas (feng shui, reiki...) ya milenarias que se han retomado y en las que los minerales tienen una gran importancia, tanto a nivel físico de nuestro cuerpo, como a nivel de espacio vital, es decir, se busca una armonía no solo física sino también espiritual y del ambiente que nos rodea, esto es probablemente debido al estrés diario que sufre cualquier persona.

El rubí:

La cualidad más importante del rubí es su gran brillante color rojo. El principal material por el cual esta compuesto es rubí es el corodio el segundo material más fuerte después del diamante, haciendo a el rubí una de las piedras mas duras después del diamante, su dureza es de 9 mohs.

El rubí debe su nombre al color rojo y únicamente las piedras rojas formadas con corodio son llamadas rubíes, si el color da una tonalidad azul es un zafiro y si el rojo es muy tenue entonces es un Zafiro rosa. El color más apreciado es el de sangre de paloma, rojo puro con una pequeña tonalidad azulada. En la roca bruta el rubí parece opaco y graso, pero tallado tiene un brillo casi como el del diamante.

El zafiro es una de las cuatro piedras preciosas más importantes del mundo y de las más hermosas junto al rubí, el diamante y la esmeralda. Se encuentra comúnmente en yacimientos ricos de rutilo, bauxita y hematita. La composición química es una mezcla de óxidos de aluminio, hierro y titanio, el cual le da su color característico azul. Su fórmula química es Al2O3. Le corresponde la dureza 9 en la escala de Mohs.

Los mayores productores están en África y actualmente se han encontrado yacimientos en Sudamérica.También se hallan asociados con los rubíes en Siam y Sri Lanka, y también se encuentran en Cachemira (India), y en un área muy extensa en Queensland Central (Australia). La Antártida es rica en este mineral pero, debido a su delicado equilibrio ecológico, se ha limitado la explotación. Su uso se restringe a la joyería y aplicaciones láser. Los zafiros sintéticos, coloreados con pequeñísimas cantidades de cromo y titanio, vienen fabricándose desde el año 1902 por el proceso Verneuil. Desde 1940 se empezaron a fabricar en los Estados Unidos, consiguiendo un gran éxito con los zafiros y rubíes estrellados, obtenidos introduciendo titanio.

martes, 2 de junio de 2009

as casas de antes

As Casas de antes

As casas de antes eran moi distintas ás de agora. Moi antigas se fosen aínda recordamos algo que as fan únicas. Por fóra eran de pedra selladas con barro e semellaban ser grandes. O teito era de lousas. Ás portas chamábaselles puxigos xa que estaban divididas en dúas partes, a de abaixo era de madeira e a de arriba era un cristal. O chan era de terra polo que se barría con barredoiros que era un pao cunhas ramallas de loureiro ou outra árbore que tiña abundancia de follas. Na cociña había unha lareira, onde facían o lume, quentábanse e ás veces facían de comer.

Na planta superior, as paredes e o chan erande madeira. Non había luz, alumaban cun candil.

As ventás eran de cristal e tiñan contras.

As cortes estaban practicamente dentro de casa, estaban separadas pola sobriera.

As habitacións estaban encima das cortes porque os animais daban calor. Eran a única calefación que tiñan. O pan non o compraban xa que os cartos eran escasos, preferían facelo caseiro, nun forno de pedra, sellado con barro para que non escapase a calor. Pero antes de ir cocer ían moer o trigo que antes habían sementado e recollido. Cando xa estaba o forno quente botábase o pan amasado e lévedo.

lunes, 1 de junio de 2009

Riscos laborais

Unha das causas máis habituais dos accidentes que sofren os traballadores do sector agrario é o uso da maquinaria agrícola, onde destacan aqueles vinculados co uso do tractor e a tala forestal, "debido á súa potencia e ás súas dimensións", segundo atribuíu a Consellería de Traballo, que precisou que o 66 por cento dos accidentes mortais rexistrados neste sector no 2007 se deberon ao uso de máquinas en xeral e, deste total, o 33 por cento foi orixinado polo uso de tractores.

Por estes motivos, o departamento de Ricardo Varela, a través da Dirección de Relacións Laborais, celebra entre onte e hoxe as primeiras xornadas divulgativas que abordarán de modo específico a prevención de riscos laborais no uso de maquinaria agroforestal, baixo o título Xornadas de prevención de riscos laborais: sementemos seguridade".

Precisamente, a consellería revelou que o ano pasado no sector agrario se produciron seis accidentes mortais, dous dos cales foron provocados polo uso de maquinaria. Deste total, rexistráronse dous sinistros vinculados co uso do tractor e coa tala forestal. Os restantes estiveron vinculados co traballo con animais e con quedar atrapado coa maquinaria, mentres que un sucedeu por infarto dun traballador.

Á vista da importancia que ten o uso da maquinaria nos sinistros rexistrados no campo, a consellería de Traballo decidiu dar resposta a unha reivindicación dos traballadores deste sector "e afondar nas causas e nas solucións a este tipo de sinistros". Deste modo, estas xornadas analizarán a forma na que se produce o accidente. A consellería tamén recordou que moitos destes sucesos se producen a consecuencia de fallos humanos, como a manipulación de partes de máquinas, o estrés, a falta de información sobre a correcta utilización, as longas xornadas de traballo ou o exceso de confianza.

Así pois, para evitar os accidentes nos que está implicada a maquinaria agrícola, Traballo considera recomendable non transportar persoas no tractor; non utilizar roupas demasiado soltas para evitar quedar atrapado; e que o tractor estea previsto dunha cabina antixiro, cinto e arco de seguridade.

Para este departamento, concienciar os traballadores do sector agrario, mellorar a información sobre o manexo seguro dos tractores e ampliar o plan de renovación da maquinaria agraria son algúns dos elementos claves á hora de reducir as cifras de sinestralidade.

casas rurais

AS CASAS RURAIS

As casa rurais estaban construidas con pedra e barro, naqueles tempos non se coñecía cemento. As cubertas a duas vertentes acostuman ser de pizarra en Lugo e de tella curva no resto de Galicia. As ventas eran pequenas e de madeira , con contras, pois non había persianas , as portas eran de dúas partes, donde podía estar a metade da porta por abaixo cerrada e a outra metade para arriba, aberta, a esta parte chamaba selle o poxigo.

Na planta baixa o solo faciano de lastras de pedra ou pizarra , o solo da planta alta era de madeira, de carballo ou de castiñeiro. A cociña soliana facer na planta baixa, a cociña de cociñar era unha lareira donde tiñan unhas cadeas para colgar os potes que lles chamaban as camalleiras, tamén tiñan unha armación de ferro que tiña tres patas para os potes pequenos que lle chamaban as trepias ou trespés .

Na planta baixa solían facer ademais da cociña, as cortes do gando e mais os

cortellos para as crias. Tamén había casa que tiñan un negocio entón as cortes do gando tiñanas a aparte da vivenda.

Tiñan un forno de pedra de canteria para facer o seu propio pan.

Na planta alta tiñan as habitacións.

Tiñan tamén un horreo para gardar o mainzo, un pallar onde gardaban os aperos de labranza como: arados , grades, carros , azadas,etc. Logo tiñan unha palleira onde gardaban a herba seca para o gando. A palla solíana poñer en palleiros fora na aira , que era onde mallaban o trigo e os que non tiñan sitio para poñela en palleiras, gardabanas na palleira onde gardaban herba seca.

Había casa que tiñan o seu propio pozo da auga , pero tamén había pozos que eran comúns , e decir que eran de varios veciños.

Tamén solia haber un galiñeiro para as galiñas que tiñan para o seu propio consumo.

No século XVIII levantáronse casa grandes e de elevado tono social, pero sin definir fundamentalmente dos rasgos señalados ; son os denominados pazos . Estes destinguense polas suas dimensións, polos escudos nobilarios, as torres,a capillas e os frondosos xardíns que os enmarcan.

A palloza:

E unha construccion propia de alta montaña luguesa. Hoxe conservanse algunhas nos Ancares e Cebreiro. Hai uns anos extendíanse desdes a Fobsagrada a Serra do Courel.

É un tipo de casa moi primitiva tanto nas súas formas coma nas súas estruturas.

A planta pode ser redonda, elíptica, oval, retangular…….

A construccion esta realizada cos materias do contorno, aplicando técnicas elementais.Nas paredes usase xisto e pedra de gra, madeira de castiñeiro ou de Carballo para vigas e soportes e palla centea para a cuberta. O interior está dividido en duas partes. A palloza adaptase o terreo e encaixase nel para proteger dos ventos.